Większość plików, które do nas trafiają, jest w porządku. Ale te, które nie są, mają zwykle jeden z kilku tych samych problemów. Poniżej lista, którą sami przechodzimy przy każdym zleceniu. Jeśli odhaczysz ją przed wysłaniem, wycena będzie dokładna, a wydruk bez niespodzianek.
1. Jednostki: milimetry
STL nie zapisuje jednostek. Plik zawiera tylko liczby, a program, który go otwiera, zakłada milimetry. Jeśli projektowałeś w calach albo w metrach (częste w Blenderze), model wyjdzie 25 razy za mały lub 1000 razy za mały. Nasza wycena rozpoznaje podejrzane wymiary i proponuje przeliczenie, ale lepiej wyeksportować od razu w milimetrach. Sprawdź w konfiguratorze wymiary pod podglądem: jeśli brelok ma 2 mm szerokości, coś poszło nie tak.
2. Zamknięta, wodoszczelna siatka
Model do druku musi być zamkniętą bryłą: każda krawędź należy do dokładnie dwóch trójkątów. Dziury, zduplikowane ścianki i przecinające się bryły mylą slicer, który musi zgadnąć, co jest środkiem. W wycenie pokazujemy liczbę otwartych krawędzi. Kilka to nic, kilka tysięcy oznacza, że model wymaga naprawy. Odwrócone ścianki naprawiamy automatycznie.
Jak naprawić: w Blenderze zaznacz wszystko i użyj „Mesh → Clean Up → Make Manifold” albo 3D Print Toolbox. W PrusaSlicerze i Bambu Studio jest „Napraw model”. Programy CAD (Fusion, Onshape, FreeCAD) zwykle eksportują poprawne siatki od razu.
3. Grubość ścianek
Dysza ma 0,4 mm. Ścianka cieńsza niż 0,8 mm może nie zostać wydrukowana wcale albo wyjdzie jako jedna krucha linia. Bezpieczne minimum to 1,2 mm, a dla elementów, które będą zginane albo skręcane, 2 mm. Wystające szpilki, anteny i tekst wypukły cieńszy niż 1 mm odpadną przy pierwszym dotknięciu.
4. Drobne detale i tekst
Wklęsły tekst drukuje się dobrze od wysokości liter około 4 mm, wypukły od 5 mm z grubością linii minimum 0,8 mm. Mniejsze napisy zlewają się w plamę. To samo dotyczy wzorów: linia grawerowana powinna mieć co najmniej 0,5 mm szerokości i głębokości.
5. Nawisy i orientacja
Wszystko, co wystaje pod kątem większym niż 45 stopni od pionu, potrzebuje podpór. Podpory kosztują i zostawiają ślad. Jeśli projektujesz sam, pomyśl, jak model będzie stał na płycie: płaską, dużą powierzchnią w dół, detalami do góry. Fazowanie dolnych krawędzi pod 45 stopni zamiast zaokrągleń pozwala drukować bez podpór.
6. Rozmiar wydruku
Pole robocze to 256 × 256 × 256 mm. Większe modele dzielimy na części i łączymy, ale lepiej, jeśli podział zrobisz sam w miejscu, gdzie łączenie nie będzie widoczne. W konfiguratorze od razu zobaczysz, czy model mieści się na stole.
7. Jeden plik, jedna rzecz
Jeśli model składa się z kilku części, możesz wgrać je jako osobne pliki (każdy osobno wyceniony) albo jako jeden plik z częściami ułożonymi obok siebie. Nie układaj części jedna na drugiej ani nie zostawiaj ich w miejscu, w którym się nakładają. Projekt 3MF z kilku płyt rozpoznajemy i liczymy jako sumę płyt.
8. Format i rozmiar pliku
Eksportuj STL jako binarny, nie ASCII. Ten sam model w ASCII jest 5–7 razy większy i wolniej się wczytuje. Limit wgrywania to 100 MB, co przy binarnym STL oznacza około 2 miliony trójkątów, czyli więcej, niż potrzebuje jakikolwiek wydruk FDM. Jeśli plik jest większy, zmniejsz liczbę trójkątów (Blender: modyfikator Decimate, Meshmixer: Reduce). Przy wydrukach warstwą 0,2 mm nie zobaczysz różnicy do około 200 tysięcy trójkątów.
9. Sprawdź podgląd przed dodaniem do koszyka
Podgląd 3D w wycenie pokazuje dokładnie to, co trafi na drukarkę: obróć model, sprawdź wymiary pod spodem i obrys stołu. Jeżeli coś wygląda inaczej, niż w Twoim programie, najczęściej winne są jednostki (punkt 1) albo nienaprawiona siatka (punkt 2).
Skrót do zapamiętania
- milimetry,
- zamknięta siatka,
- ścianki od 1,2 mm,
- tekst od 4 mm,
- nawisy do 45°,
- maks. 256 mm,
- STL binarny do 100 MB.
Plik gotowy? Wgraj go do wyceny. A jeśli chcesz poczytać o formatach, mamy osobny wpis o tym, czym różnią się STL, OBJ i 3MF.