Co kilka wycen trafia nam się model, który na podglądzie wygląda jak pyłek: 2 mm szerokości, waga 0,01 g. Albo odwrotnie: wazon wielkości szafy. Prawie zawsze winne są jednostki, a dokładniej ich brak.

STL nie ma jednostek

Plik STL przechowuje współrzędne trójkątów jako gołe liczby. Nie ma w nim informacji, czy „10” oznacza 10 milimetrów, 10 cali czy 10 metrów. Każdy program, który otwiera STL, musi założyć jednostkę, a standardem w druku 3D są milimetry. Problem pojawia się, gdy program źródłowy pracował w czymś innym:

  • Blender domyślnie używa metrów. Kubek zaprojektowany „na oko” ma 0,1 jednostki wysokości i po eksporcie wychodzi 0,1 mm.
  • Programy amerykańskie (część modeli z Thingiverse, Tinkercad w trybie cali) zapisują cale. Model 2,5 jednostki to 2,5 mm zamiast 63,5 mm.
  • Niektóre skany 3D eksportują w centymetrach.

OBJ ma ten sam problem. Dopiero 3MF zapisuje jednostki w pliku i tam pomyłek nie ma.

Jak to rozpoznajemy

Wycena patrzy na największy wymiar modelu:

  • poniżej 0,5 jednostki: model najpewniej w metrach, proponujemy przeliczenie ×1000,
  • poniżej 3 jednostek: najpewniej cale, proponujemy ×25,4,
  • powyżej 2000 jednostek: coś jest nie tak, zwykle pomylone centymetry albo błąd eksportu.

Pod podglądem jest lista rozwijana „Jednostki pliku”. Jeśli automat trafił, nic nie robisz. Jeśli nie, przełączasz na właściwe i podgląd oraz cena przeliczają się od nowa. Zawsze porównaj wymiary pod podglądem z tym, co widzisz w swoim programie.

Kiedy nie da się zgadnąć

Model o wymiarach 20 × 20 × 20 jednostek może być kostką 2 cm albo półmetrową skrzynią w calach. Wtedy decydujesz Ty. Dobry nawyk: przed eksportem sprawdź wymiary w programie i zapamiętaj jedną liczbę, np. wysokość. Po wgraniu porównaj ją z podglądem.

Skala to nie to samo co jednostki

Oprócz jednostek w konfiguratorze jest pole „Skala” od 10 do 400 %. To zwykłe powiększanie lub pomniejszanie modelu w milimetrach. Jednostki mówią, jak przeczytać plik; skala mówi, jak duży ma być wydruk.

Przy zmianie skali pamiętaj o trzech rzeczach:

  1. Objętość rośnie do sześcianu. Model 2× większy ma 8× większą objętość. Cena nie rośnie aż tak, bo ścianki zostają w stałej grubości, ale 2–4× drożej to norma.
  2. Ścianki pomniejszonego modelu mogą zniknąć. Pomniejszenie do 50 % robi ze ścianki 1,2 mm ściankę 0,6 mm, której drukarka nie wydrukuje. Podgląd tego nie pokaże, slicer tak, dlatego przy mocnym pomniejszeniu sprawdzamy plik przed drukiem.
  3. Stół ma 256 mm. Powiększony model, który się nie mieści, oznaczamy na czerwono. Wtedy podziel go na części albo wróć do mniejszej skali.

Cale w praktyce

Jeśli pobierasz modele z amerykańskich serwisów, przeliczanie z cali jest codziennością. Dla orientacji: 1 cal to 25,4 mm, więc model „4 in” to 101,6 mm. Jeśli autor pisze w opisie „print at 100 %”, a model na podglądzie ma 4 mm, ustaw jednostki na cale.

Metry z Blendera

Dwie opcje. Lepsza: w Blenderze ustaw jednostki sceny na milimetry (Scene Properties → Units → Length: Millimeters, Unit Scale: 0.001) i projektuj w rzeczywistych wymiarach. Szybsza: przy eksporcie STL ustaw Scale na 1000. Albo wgraj jak jest i wybierz „metry” w naszym konfiguratorze.

Podsumowanie

Jednostki to najczęstsza przyczyna dziwnych wycen i jedyna, którą naprawisz jednym kliknięciem. Zanim uznasz, że cena jest absurdalna, spójrz na wymiary pod podglądem. Jeśli brelok ma 60 mm, a nie 2 mm, wszystko gra. Sprawdź to na swoim pliku.